Webvisie Blog

Toffe keet, de Barramundo in mechelen. Cocktails enzo. Ik vind de zetels wel net iets te diep en als ik mocht kiezen dan waren die poefen die daar vanachter staan de helft zo groot als dat ze nu zijn. Ma soit, ik heb niks te zeggen.

Met vijven daar een tijdje gezeten, op het menu stonden Strawberry Daiquiri’s voor de meisjes, Blue Hawaii voor de kiwi, Tequila Sunrise voor bartmans en ikzelve heb in vakkundige stijl een smakelijke Cuba Libre achterover geworpen.

De kiwi wou rond middernacht thuis zijn en dat is wonderwel gelukt. In rallystijl reden we op zijn hof toen de klok exact middernacht wees. Ik moet dringend chauffeur voor de notoire telaatkomers worden!

Behalve als ik voor mezelf chauffeur; dan kom ik altijd te laat. Maar genoeg over mezelf

“When the messer becomes the messee”

Zatte mensen kan je alles laten doen.

Mijn vriendin Delia kan lekker koken. Als ik haar rustig laat doen (wat ik niet altijd kan) dan smijt ze de gewoonste dingen bij elkaar en maakt er iets heerlijks mee. Ik kan haar niks verwijten, maar ik ben wel bijgekomen. Ze kijkt graag in de kookboeken en eet zelf ook heel graag, dat helpt. En dat alles zonder enige vorm van ervaring ofzo he, gewoon blind op het gevoel af. Ik hoop dat je dit leest en alvast begint aan je volgende meesterwerk, want de honger begint op te komen schat. Tot straks!

ps. ik breng gemarineerde biefstuk mee denk ik, dus voorzie dat al in je kookidee. Ook de gevraagde ajuin en iced-tea komen eraan!

Het is vrij laat ik weet het, maar hier komt dan toch mijn werchterverslag.

Als lid van het “artist hospitality”-team beschikt een mens over enige voorrechten. Zo beschikte mijn gratis bandje over alle 8 (dacht ik) veiligheidsniveau’s die RW te bieden heeft. Je kan dus echt spreken over all-area’s. Vrijdag, zaterdag en zondagavond (vanaf 18u) moest ik aan het werk. Mensen die mij al een tijdje volgen hier weten dat ik niet zoveel tijd had wegens teveel werk. Ik was dan ook niet rouwig dat ik donderdag niet aanwezig moest zijn op RW. Het enige jammere is dat ik op die manier Muse gemist heb en ook had ik graag de hospitaliy van Milow gedaan, kwestie van eens te zien wat er op zijn rider stond. Ik had het ook de dagen erachter kunnen vragen aan de collega’s, maar dat ben ik vergeten.

Dag één was ik dus niet aanwezig, dag twee wél. Eerst een beetje rondlopen op de wei en wat dingetjes bekijken, daarna aan het werk. Artist Hospitality: lees de rider (wensenlijst) van de door jouw gekozen groep af, zoek alles bij elkaar, zet het klaar in de loge van de band en maak bij aankomst kennis met de roadie. Vraag of alles ok is en of er nog iets extra nodig is. Spreek af waar en wanneer er onstage drank nodig is en wat er vlak na het optreden en voor onderweg in de tourbus nodig is. We spreken dus vooral over drinken en eten, maar ook over andere kleinigheden. Als de band zijn kot verlaten heeft zoek je wat bevriende collega’s bij elkaar en haalt alles leeg.

de frigo’s van artist hospitality op werchter

Ik onthou van vrijdag vooral de vriendelijke gasten van Satellite Party. Als je zo vriendelijk en lachend door het leven gaat, dan moeten daar wel bijna met zekerheid verdovende middelen mee te maken hebben. Bij de opruim ging de award voor “properste kot” trouwens naar hen. Kele Okereke van Bloc Party heb ik betrapt met Lily Allen toen ze zich in de opgeruimde vertrekken van Enter Shikari hadden verstopt. Of er nu meer dan alleen maar praten bij te pas is gekomen kan ik niet bevestigen noch ontkennen.

Op het podium zei Eddie Vedder nog “Als Josh Homme u ooit een pil aanbiedt: niet aannemen. Of - trust me - pak gewoon een halfje.” Wel, volgens mij sprak die mens uit een tien minuten eerder opgedane levenservaring, want toen we de QOTSA-vertrekken leegmaakten stond de spiegel horizontaal in plaats van vertikaal en was er aardig gemorst met de “poedersuiker”. Of had er iemand stiekem belgische wafels gaan halen op de wei?

Dag twee stond backstage in het teken van de verbroedering. Drank vloeide rijkelijk en veel artiesten waren dan ook iets extraverter dan normaal. Amy Winehouse had er niet veel zin in en Herman S. moest persoonlijk even vriendelijk komen lachen voor ze in beweging kwam. Ze was ongeveer 10 minuten na haar optreden al uit het artiestendorp verdwenen. De award voor “proper kot” ging deze keer naar Keane.

Jamie Reynolds van Klaxons was overal. Ik kwam hem tegen aan de Marquee (”They are so *** good, i’m gonna start crying” tijdens the GBQ) , op het hoofdpodium tijdens Chemical Brothers (hij doet in hun nieuwste album een gaststem) en ook backstage was hij constant aan het rondwaggelen op zoek naar vertier. Nadat hij (bewust) spinazie op de schouders van een van de killers morste was het bijna oorlog, maar ongelukken konden vermeden worden. De gasten van Goose waren geweldig vriendelijk op hun eigen Vlaamsche manier.

“Ricardo”, de man van de visuele show bij de Chemical Brothers had graag een flesje witte wijn, water en bier tijdens zijn werkzaamheden in de front of house. (PA-toren) Als Artist Hospitality verantwoordelijke mochten mijn collega/vriendin en ik dit ter plaatse gaan bezorgen bij de start van het optreden. Het overzicht dat je hebt over de weide vanop de eerste verdieping in de PA-toren is onbeschrijfelijk. Vanuit de cockpit een kolkende massa uit de bol zien gaan blijft je bij!

Nadat de Chemical Brothers klaar waren met het beste van zichzelf te geven, was het tijd om de pizza’s te brengen. Ik bezorg ze de gevraagde 7 pizza’s waarop het antwoord “you know there are only two guys in chemical brothers, right” me steeds zal bijblijven. Vooral omdat ik daarna droogweg kon melden dat de 15 andere pizza’s, die een uur erna voorzien waren, “on schedule” waren. Toen de rest van de artiesten, die gemengd zaten te drinken, al die pizza’s zagen kregen ze ook honger en wilden ze “the number of chemical brother pizza’s plus one”. Ze hebben lekker gegeten. Over de vier dagen heen hebben de artiesten ongeveer 200 pizza’s naar binnen proberen te spelen. Aan weiprijzen is dit voor 6400 euro aan lekkernij.

Na de pizza’s was het in de dressing room van de Chemical Brothers tijd voor een partijtje tennis op de Wii. Ze hadden voor de gelegenheid een groot LCD-scherm meegebracht.

Zondag was het al Metallica dat de klok sloeg. Alle andere artiesten waren opeens een soort van voorprogramma geworden, zo dominant stelde het gezelschap zich op. De heren van incubus wilden een microgolfoven op het podium. Niet voor soep of thee op te warmen, wel om polsbandjes op te warmen. En Luke Pritchard van The Kooks moet leren minder opvallend naar het achterwerk van mijn vriendin te kijken. Ik heb het wel gezien hoor sloeber! Ik vergeet waarschijnlijk nog talloze andere leuke anekdotes.

Artist Hospitality is een fijne bezigheid, maar best wel hard werken. Nadat de bands de veiligheid van de tourbus hebben opgezocht moet je immers hun mest gaan opkuisen en dat is niet altijd even vanzelfsprekend. Ik heb het zelf niet gezien, maar de collega’s vertelden dat Brian Warner (Marilyn Manson) een uniek “schilderij” had gemaakt op de muur met pizzaresten naar aanleiding van het uitvallen van de klank tijdens zijn optreden…

Ik hoorde het vanochtend al op het nieuws en nu lees ik het ook nog online: Ford is het meest geliefde merk bij autodieven. Moet ik, als fordrijder, nu schrik beginnen krijgen? Van de 12.042 wagens gestolen in 2006 waren er 2.841 die het ovale ford-embleem droegen. Ik lees ook wel dat er sinds twee jaar vooral meer oude auto’s gestolen worden. Ik hoop dat deze twee gegevens min of meer vriendjes zijn met elkaar en dat het vooral oude fordmobiels zijn die ongewenst meegenomen worden…

Ik heb het gehaald. Ik ben niet gestorven van de stress of tenondergegaan in een of andere vreemde IT-crash. Het project waar ik de voorbije weken zwaar voor aan het zwoegen was is vrijdag officieel voorgesteld en zaterdag geopend voor het grote publiek. In het persbericht van Vlaams minister Geert Bourgeois klink het zo:

Vanaf dit weekend kunnen toeristen in onze hoofdstad op een bijzonder vernieuwende manier kennismaken met het toeristische aanbod in heel Vlaanderen. Op de Grasmarkt, in het hartje van Brussel, opent Toerisme Vlaanderen dit weekend een gloednieuw toeristisch kantoor voor het grote publiek. Met dit kantoor bestendigt Vlaams minister van Toerisme Geert Bourgeois de centrale rol van Brussel in zijn toerismebeleid, als toegangspoort tot Vlaanderen en als een van de Vlaamse kunststeden.

In het toerismekantoor vind je niet alleen alle praktische informatie die je nodig hebt. Het laat de bezoeker Vlaanderen ook al meteen beleven, met alle zintuigen. Daarvoor is een beroep gedaan op technologische snufjes en multimediatoepassingen. Zo kan de bezoeker de geur van verse Vlaamse zeelucht of van de hyacinten in het Hallerbos opsnuiven. Je maakt kennis met de beiaardklokken in verschillende Vlaamse kunststeden en kan luisteren naar ‘Mijn Vlakke Land’, Brels ode aan Vlaanderen. Dankzij een grote videowall waan je je ook onmiddellijk op de Grote Markt van Antwerpen of langs de groene fietspaden in Limburg.

Op handige zoekcomputers vindt de bezoeker alle praktische toeristische informatie. Die kan meteen uitgeprint worden, gedownload of verzonden naar het e-mailadres van de gebruiker. De ruimte is ook een toonbeeld van toegankelijkheid voor personen met een handicap.

enz….

Zelf ben ik heel tevreden met het resultaat. Wegens videofilter op het werk kan ik het filmpje van Brussel Nieuws niet bekijken, maar ik vermoed dat het meer laat zien dan ik in woorden kan verklaren.

Het is nu onvermijdelijk geworden, de weerberichten spreken nog steeds van kil en nat weer vandaag en morgen. Het weekend wordt wel ietsje droger en warmer, maar wat we ons daarbij moeten voorstellen moet nog blijken. Een natte werchter, ik denk niet dat ik het al heb meegemaakt. Ik heb al wel plensbuien gekend, maar meestal kwam daarna de zon stevig prikken en was alles en iedereen in no-time terug droog. Meestal begint het pas op maandag, de dag erna, te regenen alsof God hemzelve alles even had tegengehouden.

Nu dus niet, regen van dag 1. Ik ga pas vanaf morgen, dus vandaag ben ik er niet bij. Spijtig, want ik vond het programma wel goed. Vooral het bombasme van Muse wou ik toch nog wel eens horen.

Ja inderdaad;  zoals al mijn fans (ehem) al gezien hadden, ik heb momenteel weinig tijd om entries te posten. Dat heeft zo zijn redenen:

• Veel te doen op het werk. Ben bezig met een groot prestigeproject voor de dienst toerisme van de bovenste helft van ons land. Dit gaat mij nog twee helse weken bezighouden. Videowalls, touchscreens en meer van dat fraais komt daarin dagelijks voorbij. Verschillende delen van dat project zouden op zich al een mooi projectje zijn, tesamen is het echter zwaar stressen.
• Het was afgelopen weekend braderij bij ons in Heist-op-den-Berg. De braderij is hét event van het jaar; iedereen is daar en daar mocht ik dus ook niet ontbreken. Het is goed geweest. Vrijdag op tijd naar huis, zaterdag was het licht toen we naar huis stapten. Stapten ja, want mijn vriendin haar fiets is gestolen. De zoektocht naar een nieuw scheurtuig is gestart.
• Bij “die van ons” op school (St. Lucas, Antwerpen) was het eindwerktentoonstelling. Mooie dingen gezien, creatieve mensen he. Volgend jaar is het aan haar, ik ben nieuwsgierig! Vrijdag ook al naar een eindwerktentoonstelling geweest, van Fotografie St. Lucas Brussel.
• Veel aan het lezen geweest over digitale fototoestellen. Uiteindelijk een beslissing gemaakt; Nikon D40x. Als het alleen voor mij was had ik voor D40 gegaan, maar als er afdrukken gemaakt moeten worden van foto’s op grote formaten, zoals in het geval hier, dan kunnen die 4 extra megapixels wel verschil maken. Er was een mooi pakketje met 18-55 en 55-200VR en dat heb ik dan ook genomen. Lichtsterkte is iets minder maar dat voel je dan ook in de portemonnee.
• Opzoekingswerk én geboekt; ik heb het hier over een trip naar Roemenië deze vakantie. Buckarest, Iasi en de zee staan zeker op het programma.
• En nu eten…

Als ik in Google zoek op “tom tom” dan staat www.tomboonen.be boven www.tomtom.com.

Blijkbaar hebben ze bij Google geluisterd naar Michel Wuyts, want inderdaad: Tom Boonen, a.k.a. Tommeke Tommeke Tommeke is met drie Tommen. En Tom Tom maar met twee.

Leve Tom Boonen … al navigeert zelfs hij al wel eens verkeerd.

Aan alle chauffeurs, meestal wat ouder en grijzer dan de gemiddelde bevolking: wanneer u van richting verandert, een afslag neemt, een straat inrijdt of op uw erf draait … gelieve zoveel mogelijk een bocht van 90° te maken!

Het is hatelijk! Stel, je staat op de hoek van de straat te wachten, peddelend op het gas, klaar om vooruit te schieten en den bompa draait tegen 5 per uur diezelfde straat in. Hij neemt daarbij een bocht van ongeveer 10 graden en gebruikt zo de breedte van de straat in plaats van alleen maar het stukje dat voor hem gereserveerd is. Meestal ontwijken ze nog net de voorkant van mijn eigen bolide en een enkele keer moest ik zelfs al is in allerijl alles in achteruit smijten. Als variant bestaat er ook de bejaarde die zijn erf ruikt: van, zonder overdrijven, vijftig meter tevoren stuurt hij zijn stalen ros naar het linkerrijvak om zo de laatste meters uit te bollen, zodat hij aan de oprit traag genoeg rolt om alweer de hoek-van-10-graden-bocht te kunnen nemen. Dat hij daarbij een heel aantal tientallen meters op het verkeerde rijvak zit maakt blijkbaar niet uit.

De drogredenen zijn legio: Minder bandensleet, stramme spieren en botten, beter zicht op die manier, geen servostuur op de oude wagen, … Neen, geen excuses mijne oudere heren en soms ook dames! De eerste die op die manier mijn voorbumper schramt zal het horen!

En nu we toch bezig zijn, gebruik uw richtingsaanwijzers correct! Je moet ze van mij niet altijd gebruiken, energiebesparen enzoverder, ik snap het. Ik gebruik hem ook niet altijd. Als mijn achtervolger ver genoeg is, er geen tegenovergesteld verkeer is en geen wachtenden aan de uithoek van de straat, dan draai ik vaak zonder blinken in. Maar als ik sta te wachten aan de hoek van de straat en ik zie je aangetuft komen van honderden meters ver en uiteindelijk draai je in een hoek van 10 graden, zonder pinker of blozen, mijn straathoek in dan kan ik het krijgen. Als je wat vroeger richting aangeeft, dan was ik al lang vertrokken en weg!

Als toemaatje komt er tijdens het tergend traag indraaien meestal ook nog een vieze beschuldigende blik, van het type uitschot-vroeger-was-het-beter-waar-is-den-tijd. Een jongeman van 25 mag blijkbaar niet in een zwarte ’sportieve’ auto rondrijden, en mag zeker niet aan de eindlijn van de straat staan te wachten. Ik bemoeilijk immers zijn indraaimaneuvre! Grrr!!!

via: Lectrr